به روز  مرگ چون تابوت من روان باشد

گمان مبر که مرا درد این جهان باشد 

برای من نگریو و مگو دریغ دریغ

به دوغ دیو افتی دریغ آن باشد

جنازه ام چون ببینی مگو فراق  فراق  

مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد

مرا به گور سپاری مگو وداع   وداع

که گور پرده ای جمعیتی جنان باشد

فرو شدن چون بدیدی برآمدن بنگر

 غروب  شمس و قمر را چرا زیان باشد

کدام دانه فرو رفت در زمین که نروست

چرا به دانه انسانت این گمان باشد

کدام دلو فرو رفت و پر برون نآمد

زه چاه یوسف جان را پرز فغان باشد

مولوی